Kasia Pilarska Photography

Święto Słusznej Sprawy

2012-02-13T22:10:00.000+01:00

Tak właśnie, chodzi o Walentynki. Wielu z nas uważa, że to taka zbędna próba amerykanizacji naszego społeczeństwa, że takie sztuczne, że nie nasze, że te serduszka i kicz taki wszechogarniający...
A ja się tak dzisiaj zastanawiałam, że fakt, takie to amerykańskie, ale czemu by tego święta nie zaadoptować do naszych warunków? Nie cierpimy przecież na nadmiar świąt napawających optymizmem. No i przecież Walenty, Świętym jest międzynarodowym, a nie tylko amerykańskim, i w ogóle co to za niedorzeczność, żeby świętych dzielić na amerykańskich i polskich. Święty to Święty, czy tu, czy w Ameryce i z tym dyskutować nie należy.
A co do kiczu, wszechobecnych serduszek i bzdurek dla zakochanych to od nas przecież zależy, czy będzie to dla nas święto jakiś tam sobie zakochanych, czy nasze własne święto - miłości, która jest darem nadzwyczajnym. Cóż tak bowiem uskrzydla? Co czyni nas lepszymi i mobilizuje do rzeczy, których nawet nie wyobrażaliśmy sobie robić? Co tak uczy pokory i cierpliwości? Miłość właśnie!
Dlatego przytulcie się ciepło do siebie, do swojego psa, kota, mamy, taty, brata, siostry, dziecka, żony, męża, przyjaciela, chłopaka czy dziewczyny i powiedzcie im, jak wiele dla Was znaczą...Zwłaszcza, gdy za oknem tak zimno.

Wspaniałych Walentynek Wam życzę, a dla wszystkich, którzy chcą tego dnia kogoś uszczęśliwić, niespodzianka! Cztery, zupełnie wyjątkowe, kartki walentynkowe! Kompletnie za darmo! Ściągajcie i wysyłajcie! Elektronicznie i papierowo!

10*15 cm

20*20 cm

10*15 cm

20*20 cm

Małe słodziaki cz.2, Hubert.

2012-02-06T21:14:00.000+01:00

Niedługo po małym Antku, bo już nazajutrz, odwiedził nasze domostwo maleńki Hubert. Słodziak niedawno skończył miesiąc ale, jak mówi jego tato, już świetnie czuje się przed obiektywem.

Hubert był bardzo dzielny, pięknie pozował i świetnie czuł się na planie zdjęciowym. Nie obyło się jednak bez przygód, bo zdjęcia przerywał nieraz grymas mający dla nas jeden jasny komunikat, albo zrobicie mi przerwę, albo będzie ryk. A jak jest ryk, to jest po zdjęciach, bo nawet najpiękniejszy uśmiech dziąsłowy nie zatuszuje zapłakanych ocząt. Na szczęście, są rodzice, którzy spisali się na medal, jest też wesoły wujaszek, który podskakuje za moimi plecami, wyczyniając niezwykłe doprawdy rzeczy, no i ja jestem, wciśnięta między rodziców i wesołego wujaszka, wyczyniająca niestworzone pozy, a to pewnie też wygląda komicznie. No i tym sposobem szczęśliwie udaje się uniknąć płaczu a Hubercik, spoglądając na nas badawczym wzrokiem, poprawia sobie muszkę i myśli pewnie..., no to jak kochani, robimy te zdjęcia, czy się wygłupiamy?

Rodzicom Huberta dziękuję, za nieodzowną pomoc i gratuluję serdecznie raz jeszcze.

Małe słodziaki cz.1, Antek.

2012-01-30T21:14:00.000+01:00

Taki to już jest ambaras, gdy się wszystko dzieje na raz. A ostatnio działo się, i to wiele się działo. W ciągu jednego z ostatnich weekendów domem zawładnęła wrzawa, gaworzenie, butelki, smoczki i kaszki, pampersy i kocyki oraz nosidełka. To wszystko w towarzystwie świateł jupiterów i ogromnej ekscytacji. Pozwolę sobie wyprowadzić z błędu czytelnika...nie, nie zostałam mamą.
W moich progach pojawiły się dwa małe brzdące. Dzisiejszy post poświęcić pragnę pierwszemu z nich, Antkowi.
Antek, to słodziak z prawdziwego zdarzenia. Urok swój roztacza, gdziekolwiek tylko się znajdzie. Zadowolony z życia i prze szczęśliwy, jeśli tylko namierzy mamę w bezpiecznej odległości, nie za dalekiej, ma się rozumieć. Takiego modela, można tylko pozazdrościć, a zresztą, zobaczcie sami...

Tzw. backstage:

Dziękuję Antkowi, za niepowtarzalne spotkanie w blasku fleszy, a mamie Antka za nieodzowną asystę i wspaniałą stylizację. Do szybkiego zobaczenia, mam nadzieję.

Noworoczne przysięgi

2012-01-10T20:35:00.000+01:00

Już prawie połowa Stycznia za nami, czas zatem najwyższy na postanowienia noworoczne...
Wiele ostatnio słyszałam, nie ukrywam, że jeszcze w połowie grudnia, o bezsensowności postanowień noworocznych. O tym, że robią je ludzie słabi i beznadziejni i tacy, którzy nie potrafią się zmobilizować do zmian w swoim życiu, bez nałożenia sobie kagańca. Były też w radiu wykłady, o tym jak robić postanowienia, aby miały sens i były osiągalne....
Strasznie to wszystko skomplikowane się wydaje. A sezon postanowień noworocznych już dawno za nami.Więc czemu do tego wracać?
Moje aż za dobrze rozwinięte poczucie odpowiedzialności spowodowało, że postanowiłam najpierw sprawdzić czy podołam postawionym sobie celom...dlatego właśnie dopiero teraz mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że tak!
Tak! będę się codziennie uśmiechać!
Tak! będę więcej czytać!!
I tak!!! będę fotografować bez ustanku...

Tak, tak, tak!!! Bo robię to już od dwóch tygodni!

Owocnego Nowego Roku!!!

Nowy rok, nowy blog.

2012-01-07T19:17:00.000+01:00

Nowy rok nadszedł zupełnie oczekiwanie, jak to zwykle bywa i był o czasie...ani sekundy się nie spóźniając. Napadł mnie punkt dwunasta, przerywając taneczne wygibasy w rytmie rumby w doborowym towarzystwie i zaczął tę swoją fetę nowo narodzonego, huki, strzały, szampan i te sprawy. Tak samo jak szybko nadszedł, tak samo szybko stał się faktem...mamy 2012. Ładny taki, parzysty, i święta dobrze wypadają, bo ten 2011 to pod tym względem kulał mocno. Na wigilię w tym roku przyszło mi wpaść pędem i tak szybko jak wstąpiłam w swe rodzinne progi tak szybko je opuszczałam, czem prędzej się wybierając na świąteczne obiadowanie do domu rodzinnego nr 2.
Było szybko, za szybko, ale wspaniale mimo wszystko... jak to w domu. I wszyscy te święta zapamiętają, a to z dwóch powodów. Pierwszym był jeden z prezentów, blenda gigant, którą ku swej uciesze, ogromnie podekscytowana, niewiele przy tym myśląc, natychmiast rozpakowałam. Wyskoczyła owa blenda gigant, jak z procy i o mały włos nie straciłabym, przez lata prostowanych aparatem, zębów trzonowych. Ach, ileż to zabawy było, każdy próbował ją potem poskładać, a ta, nie pokorna absolutnie, wcale nie myślała wracać do ciasnego opakowania. Blenda gigant postanowiła zostać głównym bohaterem wieczoru i zasiadła z resztą rodziny przy stole, po tym, jak ta poddała się zupełnie w wymyślaniu nowych sposobów na jej powrót do fabrycznego opakowania.
Drugim powodem jest to, że po raz pierwszy udało mi się zgromadzić wszystkich do wigilijnego portretu. Panna blenda była też...doświetlała scenę z prawej.

P.S. Blenda już złożona :) a o nowym roku...już niebawem. Za szybko przyszedł i jeszcze się z nim jednak nie do końca oswoiłam.

Sport może być przyjemny

2011-12-28T16:39:00.000+01:00

O tak, sport może być bardzo przyjemny, choć sam w sobie do moich życiowych przyjemności nie należy i zmuszam się nieco, aby resztę ikry w swym coraz starszym ciele zachować, to jednak dziś okazało się, że wystarczy...nie, nie nastawienie, ale miejsce.
Miejscem tym w moim przypadku nie jest na pewno siłownia, byłam tam jeden, jedyny raz, zmusiwszy się uprzednio obietnicą daną samej sobie, że po wyjściu będę jak nowo narodzona, a wspaniale umięśnione ponętne ciało będzie mą chlubą i dumą. Nie byłam nowo narodzona, tylko trochę spocona, ale tylko trochę, bo przez większość czasu siedziałam jedynie na rowerku nie mogąc się nadziwić ludziom, którzy tuż obok mnie biegli...biegli...biegli...ale donikąd. Jak tak można biec bez celu. Wpatrywanie się przy tym w teledyski lub wiadomości pokazywane na wielkim telebimie jest przecież śmiertelnie niebezpieczne. A jak by się tak człowiek zapatrzył? Zamyślił się nad istotą swego żywota i zatrzymał, przystanął na chwilkę, to przecież może pod bieżnią skończyć. To nie chodnik, to się stale porusza...
Ale wracając do istoty rzeczy, to że sport ma właściwości zdrowotnie istotne każdy wie. Czy się więc lubi, czy nie, sport należy uprawiać...jakikolwiek.
Wiedząc jak ważną rolę gra w moim przekonaniu miejsce uprawiania dowolnej dziedziny sportowej, właśnie od miejsca rozpoczęłam wkroczenie na nową (sportową) ścieżkę życia. Znalazłszy kilka tygodni temu miejsce przeurocze, zainicjowałam dziś nowy etap życiowy (przypomnę, że chodzi o sportowy).
Po pierwszym treningu Nordic Walking stwierdzam iż, albo ta dziedzina nie jest tak niewinna na jaką wygląda, albo...coś źle robiłam. No chyba, że te wszystkie babcie tylko udają takie dziarskie, a potem w domu utykają, jak ja.
Mimo wszechogarniających bólów spowodowanych przez tak zwane zakwasy stwierdzam, iż nowo zakupione kijki okazały się strzałem w dziesiątkę. Po za tym tylko, że lewy, okazał się istotnie bardzo lewy i wydaje charakterystyczne bardzo dźwięki ilekroć spełnia swe zadanie odciążając stawy przy kolejnych krokach. Prawy natomiast nie jest taki całkiem prawy, gdyż próbował mnie dziś atakować, podstawiając się pod moją prawą nogę.
A poza tym, miejsce...miejsce bajeczne sprawiło, że ani lewy ani prawy ani ich niedomagające amortyzatory, nie popsuły mi pierwszego porannego treningu, na nowej - sportowej - drodze życia.

Świąteczne choroby i nordic walking

2011-12-21T00:03:00.000+01:00

Jeśli człowiek pochoruje się przed świętami, to ma wielkiego pecha. Nie dlatego tylko, że choroba, że gardło boli, tu i ówdzie strzyka, z nosa cieknie. Tylko dlatego, że nie zdążył kupić prezentów przed ogarniającym wszystkich przedświątecznym obłędem. To dopiero choroba! i to jaka. Ludzie ogarnięci żądzą obdarowywania, zdolni są do wszystkiego.
Paskudztwem strasznym jest ten gwiazdkowy obłęd i zaraźliwy. Choćby człowiek się opierał, środki zaradcze stosował, uprzednio listę prezentów przygotowawszy to i tak chwila na niego przyjdzie. No bo jakże inaczej zareagować, kiedy na naszych oczach, ktoś bierze w księgarni ostatnią książkę z półki i tryumfalnie rusza do kasy? Obłęd podpowiada nam, że to ostatnia książka na świecie i Glukhovsky nigdy już więcej nie wyda tej powieści a nasz luby o niej właśnie marzy. I choć rozsądek podpowiada, że to nie jedyna księgarnia w mieście, ostatecznie decydujemy aby w najlepszym przypadku odprowadzić winowajcę naszej niepowetowanej straty wzrokiem nie znającym litości.
Nie chcę się usprawiedliwiać ale o ileż książkę można uznać za prezent znakomity, popularny i chodliwy, to przekonałam się, że obłęd przedgwiazdkowy nie polega jedynie na furii zakupowej ograniczonej do prezentów. To jest ogólnozakupowa choroba. Przechadzając się po galeriach handlowych w poszukiwaniu prezentowych inspiracji, mimochodem spoglądałam na kurtki zimowe...no bo kto by teraz polował na kurtkę zimową?! Sezon na zakup tego odzienia dawno za nami, na prezent za bardzo się nie nadaje, bo emka emce nierówna i jak tu rozmiar dobrać? Ale jakże to mylne było rozumowanie.
Dziwnym trafem, kiedykolwiek tylko okazywałam zainteresowanie odwieszonym na uboczu, przebranym mocno, zbiorom zimowego ubioru wierzchniego. Niespiesznie przeglądające asortyment odzienia wieczorowego inne klientki, nagle zmieniały obiekt swojego zainteresowania i pędziły w moją stronę pytając niemalże w biegu jaki rozmiar trzymam w rękach i czy kupuję.
Poddałam się zatem i zdecydowałam, że kolejną zimę przechodzę w wysłużonym modelu.
Końcem końców, chcąc skorzystać z przedświątecznych obniżek, postanowiliśmy wraz z drugą mą połową z prezentować sobie od dawna już dyskutowane akcesoria sportowe do wyczynowych spacerów. Od czegoś przecież trzeba zacząć "siłę odruchu"...
Zmęczeni zakupowym szałem nie zastanawiając się nazbyt, spytaliśmy młodego, niezwykle sympatycznego ekspedienta, gdzie ów sprzęt moglibyśmy znaleźć. Ten radośnie odparł, że teraz wspaniała promocja na te kijki do nordic walking, i wskazując na ostatnie dwie sztuki dyndające na sklepowym wieszaku dodał, że to świetny pomysł na prezent, on sam swojej babci zakupił dokładnie ten sam model...i tu zapadła niezręczna cisza... Dla babci powiada Pan? odrzekłam
Mina mojego męża w tamtej chwili była bezcenna.

Kochani nie dajcie się zakupowemu szałowi i powszechnie panującym tendencjom.
Prezenty traktujcie z przymrużeniem oka, nie to przecież jest w świętach najważniejsze.
Bądźcie zdrowi i szczęśliwi, razem i dla siebie. Wszystkiego dobrego.

Zuzia w krainie słodkich czarów

2011-12-13T18:11:00.000+01:00

Nie tak dawno temu, miałam niepowtarzalną okazję poznać małą Zuzię. Wybrałyśmy się wspólnie z jej mamą i ciocią do pewnego niezwykłego miejsca. Tylko wtajemniczeni, dobrze je znają...
To tam, gdzie dzieją się słodkie czary mary, a człowiek może zapomnieć kompletnie o troskach tego świata włączając w to własną dietę.
Było czarodziejsko, kolorowo i słodko, w dosłownym tego słowa znaczeniu.
Tyle cukru chyba jeszcze nigdy nie wpałaszowałyśmy z Zuzią w ciągu jednego dnia....a efekty naszego niczym nie pohamowanego słodkiego szaleństwa poniżej.

Specjalne podziękowania:

Dla Mamy i Cioci Zuzi, za umożliwienie nam tej beztroskiej słodkiej sesji.

Dla Słodkich Czarów, za te wszystkie słodkości i wspaniałą atmosferę, która zawsze w tym miejscu panuje.

Braterstwo

2011-12-05T23:17:00.000+01:00

Kiedy się urodził, nie byłam z tego faktu szczególnie zadowolona, przeczuwałam bowiem niechybny kres mojego beztroskiego pojedynczego dzieciństwa. A w pojedynkę było mi całkiem dobrze. Pamiętam a było to trochę czasu temu, że na krótko przed tym, kiedy się pojawił, wszyscy byli dziwnie radośni, wmawiając mi co rusz, że tak to wspaniale, że niedługo będę miała braciszka. Naiwniacy, myślałam wówczas, przecież wiem swoje. No i się zaczęło....

Moja radosna beztroska skończyła się dokładnie tak, jak to przewidywałam. Mały "kochany" braciszek, wymagał nadzwyczaj wiele uwagi. Gdy tylko nauczył się raczkować, sąsiedzi przekonani byli, że rodzice kupili psa - doga niemieckiego (koń byłby trochę niedorzeczny). Kiedy nauczył się chodzić, nie chodził, wbrew wszelkim panującym normom, tylko biegał. Nie straszne mu były samotne wędrówki. Toteż wykorzystując momenty, w których rodzice chwilowo kierowali swą uwagę na mnie, uciekał. Zgubił się kiedyś w centrum handlowym, przyprawiając mamę o stan przed zawałowy. Ale to jeszcze nic! Nawiał niegdyś również na plaży...wyobraźcie sobie, środek sezonu, na plaży w Jelitkowie tłumy, wszystkie dzieci biegają bez majtek i w chustce na głowie. Wszystkie!...on też! Trochę nam zeszło, zanim go znaleźliśmy, jakieś 100 metrów dalej.
Pozwolę sobie wspomnieć przy okazji wypominków, że ilekroć zbliżały się święta i Sylwester, środki ostrożności musiały być wzmożone. Dozór trwał 24 godziny na dobę, co i tak nie pomagało.
Pamiętam jak dziś. Godzina dwudziesta z minutami, rodzice gotowi na bal sylwestrowy a ten co? Lustro mu spadło na głowę. Kiedy sytuacja była chwilowo opanowana tzn. on po raz enty owinięty bandażami jak mumia, ktoś nieśmiało zadał pytanie...ale jak to się stało?
I tak co roku...Okresy świąteczne zawsze były pełne niespodzianek.

Dzisiaj niuniuś jest już dorosły i nie zamieniłabym go za żadne skarby. Któż inny, jak nie on, zgodziłby się założyć beret mamy, zapalić cygaretkę, wynieść stare krzesło z piwnicy i przez kilkadziesiąt minut wpatrywać się w mój obiektyw albo w starą nowele włoską?!
A poza tym, we dwójkę jesteśmy wyjątkowi, jak ogień i woda, jak pieprz i sól... jak fotograf i model.

Wieczór na prowincji
Model: Jean Simon
Foto: Katherin Pę

The End

Tygryskowo

2011-11-21T22:50:00.000+01:00

Tygryskowe juhuhuhu!!! ciśnie mnie się na usta, nie bez powodu. Odkryłam bowiem fotografię na nowo. Zapoznałam się z kolejnymi opcjami cyfrowej ciemni i radość ogarnęła mój umysł i ciało, do tego stopnia iż w zamroczeniu, na pytanie dochodzące z kuchni: Kochanie czy chcesz tosta? odrzekłam: nie.
Oczywiście, że nigdy nie mówię nie na tosty, nie mówię nie na nic co ma na sobie ciągnący się ser, a jak ma jeszcze szynkę, czosnek, papryczkę i inne duperele, to już kompletnie nie umiem się oprzeć i zwykle cierpię potem na skutek obżarstwa. Ale to nic, bo radość czerpana podczas spożywania takiego tosta w wersji de lux jest niczym....hmm. No prawie jak obcowanie z fotografią.

Modele: Carlos i Catarina
Zdjęcia: Kasia Pe
Miejsce: Park Pałacowy w Leśnicy.

Wyglądamy naturalnie? Ha! tygryskowe brykanie niedługo też opanuję do perfekcji

Hu hu ha

2011-11-17T20:34:00.000+01:00

"...Aniołki z nieba,
Sypią nam runem;
Już cała gleba,
Śpi pod całunem.
Rzeki, strumienie,
Lód w więzach trzyma!
Próżne złudzenie:
Ach! to już zima!..."

Zima, Władysław Bełza

Dżungla

2011-11-06T20:54:00.000+01:00

Dżungla, wszyscy wiedzą czym jest, nie wszyscy wiedzą jednak, że pojęcie to może również odnosić się to stanu psychicznego. A dżunglowy stan psychiczny jest najwyższą formą wtajemniczenia, nie wszystkie istoty ludzkie mają bowiem dar wprawienia się w ten stan i przetrwania.
Dżunglowy stan psychiczny, to taki stan, który nie wiele zapewne różni się od zupełnego wariactwa, a czasem, gdy przebywa się w tym stanie długotrwale może do niego doprowadzić. Objawy stanu dżunglowego są następujące: wprawienie w najwyższe obroty wszystkich organów umożliwiających funkcjonowanie, płuca pracują szybciej i wydajniej, serce bije jak szalone, mózg...paruje. W stan taki wprawiają się ludzie tzw. wielowątkowi albo tacy, którym się zdaje, że wielowątkowi są. Stan ten owocny jest nader, przy dobrym skonfigurowaniu (mowa tutaj o skonfigurowaniu wzorem kapitana Wrony, który wzorowo samolot do lądowania skonfigurował), człowiek ląduje mistrzowsko po jakimś czasie na twarzy i prócz kilku zadrapań (zupełnie jak boeing lądujący bez podwozia) niczego mu nie brak a i zadania wszystkie celująco wykonał i czuje się jak bohater.
Dżunglowy stan psychiczny jednak w długotrwałym wydaniu skutki powoduje nieodwracalne. Umiera ludzka wrażliwość, umiejętność słuchania ludzi i patrzenia...wróć! widzenia! otaczającej rzeczywistości. Nie słyszymy, nie widzimy, idziemy przed siebie jak roboty zaprojektowane, do kolejnych zadań. Wystarczy rozejrzeć się dookoła by zobaczyć, jak ludzie wyssani przez tempo wielkomiejskiego pędu zmieniają się w widma, ze wzrokiem utkwionym gdzieś w przestrzeni...pan w garniturku, stoi i patrzy jak pędzi tramwaj, samochody, światła zmieniają się według jednego wzoru, ktoś czasem przejedzie na "wczesnym czerwonym". Starsza Pani, w zielonym berecie wypatruje swojego autobusu...pozornie tylko, w rzeczywistości owszem patrzy, ale nie widzi.

Poniżej nasza miejska dżungla w pewne piątkowe popołudnie...

Nie dajmy się zwariować!

P.S. Wyrazy najgłębszego szacunku dla kpt. T. Wrony oraz jego załogi, za odwagę, opanowanie i sprawienie, że 1-szy Listopada 2011 roku był dniem wspanialszym, niż zwykle jest, ponieważ mieliśmy z czego się cieszyć.

Niedziela studyjna

2011-10-30T22:32:00.000+01:00

...Czyli jak zrobić sobie zdjęcie w salonie, przerobionym na studio ale nie zrobić sobie krzywdy.

Dziś niedziela i choć zwykle piszę w poniedziałki, to dziś dzień jest tak owocny, iż postanowiłam że blogowy wpis, będzie niczym wisienka na torcie mych dzisiejszych dokonań. Owocami dzisiejszego dnia o których wyżej mowa, są:
1. Zupa z dyni.
2. Kurczak w grzybach wg. przepisu babci Mysi (grzyby nie doszły, a ja doszłam do wniosku, że miały się moczyć całą noc, a nie tylko 30 minut przed gotowaniem).
3. Na deser wiewiórka, w rzeczy samej wiewiór...ciasto takie.
4. Zakończenie pisania pracy zaliczeniowej na kolejne studia w moim życiu.
5. Pozmywanie garów.
6. Radosne udanie się do salonu, rozłożenie świeżo (miesiąc temu) zakupionego, bardzo (ale to bardzo) podstawowego zestawu oświetleniowego oraz oddanie się radości ustawiania maszyny rejestrującej i wbiegania na plan zdjęciowy, uważając przy tym, aby o kable różnorakich urządzeń się nie potknąć.
Radości mej końca nie było, co zwykle się dzieje, kiedy odkrywam nowe życia aspekty, a gdy tyczy się to fotografii, euforia ma zyskuje na potędze. I choć wczoraj wyczytałam w pewnym piśmie fotograficznym, iż ten zestaw, który miesiąc temu dotarł do wrót mojego domostwa, powinien być zakupiony jako studia uzupełnienie, lub też wcale nie powinien...nie poddałam się, a efekty moich fotograficznych prób i rozważań poniżej załączam.

Próby fotosesyjne

2011-10-24T22:02:00.000+02:00

Dziś bez przemyśleń. Nawał prac różnych spowodował, iż zamknęłam się w sobie (przynajmniej na razie) i sił starcza jedynie na ekspresje fotograficzne. Część pierwsza prób fotosesyjnych poniżej.

Model: Carlos
Zdjęcia: Kasia Pe.
Plener: Okolice Zamku Książ i sali weselnej Staniszcze Wielkie

Jesienne przyjemności

2011-10-18T00:04:00.002+02:00

O tak, nadeszła, zdecydowanie i podstępnie wypierając po-lecie porannymi przymrozkami gruntowymi. Sprowokowała nas do wygrzebania z szaf ciepłych szali i kurtek, biegania gorączkowego po sklepach w poszukiwaniu ciepłego obuwia, bo to zeszłoroczne jakieś nie modne już i nie takie ciepłe.
O tak, nadeszła, malując na złoto, czerwono i rudo, tu i ówdzie pozostawiając zielone akcenty. Nadeszła dumnie, huknęła arktycznym powietrzem i stała się...ku rozpaczy wielu z nas, faktem dokonanym. Rozpacz ta, jak doniosła pewnego poranka radiowa Trójka, dotyka najczęściej kobiet między 20-stym a 30-stym rokiem życia. Pan redaktor poradził nam, drogie panie, zażyć nieco światła ze specjalistycznych lamp, służących naświetlaniu, podobnemu w działaniu do słońca. Ciekawe tylko, czy rada miała na celu nas uchronić przed nikczemnym działaniem jesiennego przesilenia, czy też panów redaktorów i innych panów chodzących po tym świecie przed gniewem i rozpaczą naszą, będącymi jej efektem.
Odchodząc chwilowo od problematycznej kwestii lamp, bo nie o tym być miało, lekarstw na jesień jest niezliczenie wiele. Na przykład, ona sama, bo czyż nie piękne są te rudości, czerwienie, żółcie miodowe i brązy? Czyż nie wspaniałe jest to, że pod pretekstem dłoni zmarzniętych, można wypić grzańca pysznego, z miodem, goździkami i imbirem albo wino grzane z pomarańczą? A jakże jesienią pysznie smakuje chleb ze smalcem maminym i ogóreczkiem kiszonym? Latem, proszę mi wierzyć, nie smakowałby wcale.
W końcu, są takie miejsca, które odwiedzić należy właśnie jesienią, bo tylko wówczas rozkwitają pełnią barw, ukazując się z nieznanej dotąd, bajkowej nieco strony. A przy odrobinie szczęścia, jeśli słońce nam potowarzyszy, możemy liczyć na jedyne w swoim rodzaju światło...i na cóż nam te lampy?

OFF

2011-10-11T20:26:00.001+02:00

Czyli Opolski Festiwal Fotografii - pierwszy taki, w moim ukochanym Opolu, które jak pewnie wszyscy dobrze wiedzą, słynie raczej z piosenki, niż fotografii. To mu jednak absolutnie nie przeszkadza, aby na kilka dni zmienić artystyczny profil działalności.

Nie uczestniczyłam w festiwalu obsesyjnie, ale udało mi się zobaczyć kilka wystaw. Długo potem myślałam, co o nich sądzić, czy napisać na blogu, że byłam, zobaczyłam, czy też nie pisać nic. Ludzie bowiem, to takie stworzenia, które przy pierwszej możliwej okazji będą innych krytykować, gdyż ich przekonanie o własnej nieomylności jest tak ogromne, że wielokrotnie przysłania zdrowy rozsądek a nawet własny rozwój ograniczyć potrafi.

Ja niestety też cierpię na to schorzenie, choć walczę z tym i bronię się jak mogę.
Dlatego właśnie nie napiszę nic, o tym co myślę o prezentowanych fotografiach, czy podobały mi się, czy też nie. Czy są arcydziełem czy przerostem formy nad treścią, tak zwaną czerwoną plamą na czarnym tle, do której ktoś dorobił ideologię. Co nie zmienia faktu, że czasem odnoszę wrażenie, iż pomysły skończyły nam się już dawno i tylko czerwona plama na czarnym płótnie zaskakuje nas i zadziwia i nazywamy to sztuką współczesną. Istnieje jednak możliwość, że po prostu tej plamy nie rozumiem.

Jest pewne natrętne sformułowanie, zakorzenione w moim umyśle i umysłach moich towarzyszy niedoli ze szkoły podstawowej, nagminnie powtarzane przez naszą polonistkę: „Co autor chciał przez to powiedzieć?”

Jest tylko jedna prawdziwa odpowiedź na to pytanie, a jakże uniwersalna. Mianowicie tylko sam autor wie, co chciał przez to powiedzieć. A my, zamiast snuć domysły i prowadzić wywody, zatrzymajmy się na chwilę, weźmy to, co do nas przemawia i idźmy dalej. A jeśli nie przemawia....hmm, może jeszcze kiedyś przemówi.

http://dziewczynkazaparatami.blogspot.com/

http://szyryk.art.pl/fotografia_z_filizanka.htm

http://www.tomaszwiech.com/

Bogusław Kaczmarczyk, Cyganie, jeszcze wisi w opolskiej kawiarni Kofeina Art Cafe.

Dom

2011-10-03T19:49:00.000+02:00

Zapach świeżo upieczonego ciasta i płynu do mycia podłóg w sobotnie popołudnie. Krzątanina mamy w fartuchu, para buchająca z piekarnika i pieczeń gorąca w objęciach czułych maminych dłoni, opatulonych śmiesznymi, wielkimi rękawicami...czyli Niedziela. Ożywienie pełne, w dzień powszedni, gdy tato dołącza do swego stada wracając z pracy, całkiem już wieczorem, taki zmęczony, z podkrążonymi oczami, które uśmiechają się, gdy widzi swą watachę radośnie witającą go w wąskim przedpokoju. To mój Dom, z wielkiej litery, bo choć miał tylko 50 metrów, byliśmy w nim bardzo szczęśliwi, ja, mój brat, rodzice i zwariowany pies, przez którego sąsiedzi przeklinali na czym świat stoi i który przyczynił się do naszej przeprowadzki na wieś.

Ja w domu na wsi nie namieszkałam się zbyt długo, choć walory jego zdążyłam docenić nieraz, gdy zmęczona miejskim gwarem, ległam pod jabłonką i w błogiej ciszy, babskie pisma czytając, na leżaku odpoczywałam. Nie wiem jednak czym pachnie dom, jako taki, bo ani ogródka okolicznego pielić mi nigdy nie przyszło, ani trawy kosić ani też tych dwustu metrów naraz wysprzątać. Radości te pozostawiłam mojemu młodszemu bratu aby w pełni domem na wsi się nacieszył.
Co innego mąż mój. On na wsi dorastając, w pełni poznał uroki sielskiego życia. Dzięki temu i trawę potrafi skosić i ogródek wypielić, plony zarazem do domu przynosząc. Dla niego Dom pachnie świeżym powietrzem, kanapką ze smalcem, wolnością i ciszą błogą, za czym nie ukrywam, że tęskni ogromnie, gdyż w centrum metropolii mieszkać mu przyszło. Brzoskwinia prosto z drzewa, berek w wysokiej trawie, chowany w starym zamku i wyścigi na trójkołowych rowerkach...

No i te niedzielne obiady...

Po-lecie

2011-09-26T22:55:00.000+02:00

Kilka dni temu, usłyszałam podczas prognozy pogody, nowe całkiem słowo, "po-lecie". Po-leciem, jak mówiła piękna pani z telewizji, nazywamy czas wczesnej bardzo jesieni, kiedy to lato jeszcze pazurami trzyma się jak może, ale jednak... Po-lecie, to inaczej Polska Złota Jesień.

A ja myślałam, że to jesień, sama z siebie jest taka wspaniała i złota, i że z latem wspólnego to ma niewiele, tyle, że słońce. Zawsze Polską Złotą Jesień bardzo szanowałam i czekałam na nią z utęsknieniem, niemniej jednak odkąd wiem, że to tak na prawdę było lato, zawód czuję wielki.

Wracając do "po-lecia", całkiem ładne się udało w tym roku, mimo iż lato niezbyt. "Po-lecie", to ma do siebie, że wywołuje u mnie coś w rodzaju wstrząsu wspomnieniowego. Ilekroć bowiem, wybiegam ochoczo z domu wczesnym rankiem, na tramwaj podążając, uderza mnie najpierw wilgoć i chłód przeszywający, potem atakuje słońce, bo nisko nad horyzontem i w końcu to coś, okropne uczucie, że... idę właśnie do przedszkola. Zaraz mama ubierze mi kapcie a Pani zaprowadzi na zupę mleczną, a popołudniu to okropne leżakowanie, aaaaaaaaa.

Dreszcz przeszywa mi ciało i wracam do rzeczywistości, nie na mleczną zupę podążając ale na kawę.

Niesamowite jest to, że co roku przeżywam te same dokładnie katusze, na pierwsze jesieni, to znaczy "po-lecia"oznaki i zawsze już chyba tak pozostanie. Żadna pora roku, nie kojarzy mi się bowiem tak bardzo z piętą achillesową mojego dzieciństwa...z przedszkolem.

Dziękuję bardzo maleństwom, za cierpliwe pozowanie i ich rodzicom za wspaniałych modeli. Polecam gorąco rodzicom, rozpatrzyć posłanie pociech do przedszkola w czasie letnim. Późniejsze szalone, wakacyjne wspomnienia, z lat szkolnych, pozwolą pociechom zapomnieć o traumie zwanej przedszkolem. W innym przypadku istnieje zagrożenie trwałego uszczerbku na zdrowiu, czego jestem żywym przykładem.

Alicja, sesja parkowa.

I Antoś, sesja koszowa.

I Antoś

Wszystkiego najlepszego...tato

2011-09-19T21:34:00.000+02:00

Głowa w chmurach, serce na dłoni i Londyn analogowy.

2011-09-07T21:13:00.000+02:00

Jakże niewiarygodne jest to, że w dzisiejszych czasach człowiek jednego dnia spędza popołudnie w Londyńskim Chinatown, a drugiego dziarsko maszeruje do pracy we Wrocławiu. Wracając z krótkiego wypadu do Londynu, zastanawiałam się, gdzie są granice ludzkiego rozwoju...czy są jakiekolwiek? Co będzie następne? Podróż z Polski do USA w 3 godziny? Wakacje na Marsie? Wydawać by się mogło, że zatrzymamy się tam, gdzie granice postawi nam nasze ciało. A umysł? umysł nie odpuści i będzie myślał jak tą granicę przesunąć jeszcze o milimetr.
Ja tym czasem postanowiłam cofnąć się o kilka milimetrów i zabrać ze sobą w tę podróż mój stary analogowy aparat, do tego dwa filmy, którym rentgen na lotnisku nie straszny i to wszystko.
Efekty mojego radosnego analogowego fotografowania poniżej.

Odnośnie serca na dłoni, szczególne podziękowania dla J&T za wspaniałe przyjęcie.

I moje ulubione:

więcej na flickr

Nie wszystko złoto, co się świeci.

2011-08-07T18:24:00.000+02:00

Wakacji nadszedł kres, a ja wróciłam z nich bogatsza...odkryłam bowiem, że powiedzenie "nie wszystko złoto, co się świeci" ma, jakby to powiedzieć, drugie dno.

Kiedy pierwszy raz wyruszyliśmy do miasta Czaplinek, na Pojezierzu Drawskim, aby zrobić zakupy, osłupieliśmy ze zdziwienia. Miasteczko wydawać by się mogło zatrzymane w latach 50-tych. Zdjęcia z folderów turystycznych nijak miały się do rzeczywistości.

Minęło kilka dni, w ciągu których zwiedziliśmy jeszcze kilka niedalekich miejscowości, Szczecinek, Połczyn Zdrój...wszystkie pod pewnym względem podobne. Pogoda nie dopisywała, a my czuliśmy wakacyjny zawód.

Niemniej jednak, w jednej z tych malutkich miejscowości, niespodziewanie zdałam sobie sprawę, że ma to wszystko swoisty klimat i że na swój sposób jest piękne. Trzeba jedynie dobrze się przyjrzeć. Przypomniałam sobie wakacje w Toskanii, gdzie urzekały mnie sterty prania wiszące między budynkami, a przy walących się starych domach robiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcia.

No właśnie...

Ogromnie się cieszę, że olśniło mnie w odpowiednim momencie i zdążyłam jeszcze raz przyjrzeć się temu, czego wcześniej nie widziałam. Osnuta mgłą i dżdżystym deszczem główna uliczka Połczyna, wspaniałe stare domy w Szczecinku no i Czaplinek, który w słońcu okazał się wspaniałym obiektem do fotografowania.

I my... ornitolodzy.

Young&Wild

2011-07-11T22:21:00.001+02:00

"W tym wieku może się wielu rzeczy nie rozumie, za to czuje się głębiej, niżby się rozumiało."

- Wiesław Myśliwski

"Młodość, to stan nieważkości, jedyny w całym życiu."

- Wiesław Myśliwski

Na koniec moje ulubione...sekundy Waszej młodości.

Tosia

2011-05-27T22:43:00.000+02:00

Ach co to był za tydzień, Tośka dała nam nieźle popalić. Prawdziwa z niej kobitka, fochy i humory były na porządku dziennym. Pierwszy raz widziałam kota otwierającego sobie drzwi...do toalety też!
Podsumowując, po tygodniu pełnym przygód, oddaliśmy Tosię właścicielowi (cali szczęśliwi) i zdecydowaliśmy ostatecznie, że jednak sprawimy sobie psa :) Na pamiątkę po kociej przygodzie pozostało kilka zdjęć.

Polska Prowansja, czyli jak zakatrupiłam lawendę

2011-05-12T20:51:00.000+02:00

No cóż nie mam ja ręki do kwiatów. Nasiona lawendy, które posadziłam kilka tygodni temu, nie wykiełkowały i chyba już tego nie uczynią. Poszłam zatem po ratunek do ogrodniczego i kupiłam cztery piękne sadzonki. Wybierałam każdą około 10 minut starannie oglądając (jak bym się znała) czy nada się na mój prowansalski balkon, czy też nie.
Nie wiem jak to się stało, ale lawenda wytrzymała dwa dni na balkonie i podupadła na zdrowiu.
...może się jeszcze pozbiera. Tymczasem w przyszłym roku posadzę chyba szafirka armeńskiego... ten mniej się przejmuje warunkami atmosferycznymi a równie uroczy, co lawenda... Będzie zatem Prowansja na tarasie, tylko taka bardziej Polska Prowansja.

Ciekawe czy taka maleńka grusza się przyjmie... ;)

For Fiat lovers

2011-05-03T20:23:00.000+02:00

Dziś, dzięki tzw. dniu nic nie robienia mogłam dokończyć prace nad zdjęciami naszego kochanego fiacika (tzw. fiaciora), które to wykonane były z myślą o jego rozreklamowaniu wśród potencjalnych usługobiorców. Zabrałam się zatem ochoczo do pracy i ku memu zdziwieniu mimo pośpiechu i kiepskiego wówczas światła udało się zrobić kilka udanych zdjęć. Dzięki temu zaprojektowałam nawet coś w rodzaju wizytówki...taki tam tryptyczek :

Coś na dobry początek

2011-05-02T23:51:00.000+02:00

Na samiusieńki początek coś zielonego i świeżego... na te pierwsze dni wiosny.
To zdjęcie ma już rok, ale dla mnie jest ponadczasowe i w maju chyba zawsze już będzie aktualne.